peki ya ruhi bey, nasılsınız?

.

.

on sekiz on beş trenine yetiştim 

geniş kadife koltuğa oturdum 
puromu yaktım - iki kibrit harcadım - 
akşam gazetelerinde pek bir şey yoktu 
haydarpaşa’ya kadar bulmaca çözdüm 
iskelede saçları çok iyi taranmış bir kız bana baktı 
bakışından tedirgin oldum 
giyimsizdi, boyasızdı, bakımsızdı 
vapurla karaköy’e geçtim 
tokatlı’ya uğradım 
köprüden aldığım fransız dergilerini karıştırdım 
kirazla bir kadeh rakı içtim 
çıkarken boy aynasında kendime baktım 

oldukça yakışıklıydım ve ayakkabılarım 
pantolonum ütülü 
yelek cebimde ince altın bir zincir 
sarı ve ince bıyıklarım 
tam ruhi bey bıyığıydı 
ve iki parmağın arasında bir çiçek sapı 
- zakkum muydu, değil miydi, belki yazpatı - 
boynumda menekşe rengi bir papyon 
hafifçe sarkık 
dudağımda bitti bitecek bir sigara 
kenarında dudağımın 
dışarı çıktım. 
tünele bindim, asmalımescit’teki viyana lokantasına geldim. 
avusturyalı karı koca beni karşıladılar 
ikisi de eğilerek ben dimdik durdukça onlar bir kez daha eğilerek beni 
karşıladılar 
benden başka oldukça şişman iki adam daha vardı. beyaz ruslardandılar, gözleri 
necef taşı gibi sert ve parlaktı 
tezgahta bir leh yahudisi votka içiyordu, yüzündeki ince damarlar fırçayla 
çizilmiş gibiydi, bir silinip bir canlanıyorlardı. 
soğuk et getirdiler bana, omlet, bira filan getirdiler 
üstüne kremalı ahududu getirdiler, likörle kahve getirdiler 
çıkarken bolca bahşiş bıraktım. 
markiz’e uğradım, dört mevsimden süzülmüş bir konyak içtim 
düzeltip arada bir bıyıklarımı 
uçları hafifçe ıslak 
bir ara pencere camında kendime baktım 
baktım ki, ben ruhi bey 
nasıl olan ruhi bey 
daha nasılım…

.

hürmetle, Edip Cansever

3 months ago  /  7 notes